PRZEPRASZAMY REMANENT. Małgorzata Dmitruk

 

 

czas trwania: 12 maja-18 czerwca  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kurator: Wojciech Luchowski

koordynatorka: Olga Pacewicz


 

 

 

o wystawie:

 
Śledząc twórczość artystów nietrudno zauważyć, że szybko zostają przyporządkowani do kilku reprodukcji swoich prac, z czasem tworzących często powielane i łatwo rozpoznawalne wizualne klisze. Podobnie rzecz ma się w przestrzeni tekstów i opisów. Mechanizmy te ujawniają naszą skłonność do uproszczeń, schematyczności, powtarzania bezpiecznych i utartych sądów, do podążania wydeptanymi ścieżkami, świadcząc między innymi o powierzchowności w oglądzie i odbiorze sztuki.
Współczesny świat nie sprzyja dociekliwości. Brakuje nam chęci, potrzeby – a może ciekawości i edukacji? – do zobaczenia czegoś więcej poza tym, co już z pozoru rozpoznane. W strumieniu obrazów umyka nam znaczenie tego, co widzimy. Wpływa to na jakość naszego doświadczenia, w tym rozumienia zarówno świata, jak i sztuki. Nie pomaga to też artystom przywiązującym się często do tego, co już „sprawdzone”, zamykającym nierzadko swoją artystyczną wolność – postawy i gesty – w sztywnych konwencjonalnych ramach.
Czy możliwe jest wyjście z tej sytuacji? Trudno udzielić prostej odpowiedzi, ale... Można spróbować zrobić remanent.
Remanent – zgodnie z definicją – to czynność mająca na celu zbadanie faktycznej ilości towarów, materiałów, półwyrobów, wyrobów gotowych i braków/odpadów posiadanych przez dany podmiot, a następnie uzgodnienie tego stanu z ilością wynikającą z odpowiednich dokumentów księgowych, spisów i ewidencji. To czynność powiązana z pytaniem nie tylko o ilość, ale również o jakość dociekliwości, otwartości naszego widzenia i rozumienia. Zachęta do tego, aby spróbować nie tylko patrzeć, ale przede wszystkim – widzieć. 
Widzieć – szerzej, głębiej, wnikliwej. Samodzielnie. 
 
o artystce:
 
Małgorzata Dmitruk urodziła się w 1974 r. w Bielsku Podlaskim na Białostocczyźnie. Studiowała na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Mińsku na Białorusi oraz na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP. Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w 1999 r. w pracowni prof. Władysława Winieckiego. Aneks malarski – w pracowni prof. Adama Styki. Od 1995 r. pracuje w eksperymentalnej pracowni w Mińsku na Białorusi, prowadzonej przez Dmitrija Vasilevica Malatkova. Od 2002 roku jest zawodowo związana z warszawską ASP. Początkowo z Katedrą Grafiki Warsztatowej na Wydziale Grafiki, a od 2014 r. prowadzi Pracownię Druku Wypukłego i Wklęsłego w katedrze Rysunku i Malarstwa na Wydziale Rzeźby. W 2013 roku otrzymała tytuł doktora habilitowanego. Zajmuje się grafiką, malarstwem, rysunkiem, ilustracją, książką artystyczną, tkaniną unikatową, obiektem, projektowaniem ubioru, scenografią, instalacją.
 
W 2000 i 2001 otrzymała Nagrodę Roku – Grand Prix konkursu “Grafika Warszawska”. W 2006 – Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie im. Daniela Chodowieckiego w Gdańsku. W 2008 została Laureatką Programu Stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego “Młoda Polska”. Prezentowała swoje prace na ok. 150 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce (m.in. Bielsk Podlaski, Warszawa, Kraków, Białystok, Kazimierz Dolny, Bochnia, Kielce, Lublin, Poznań, Gdańsk) oraz za granicą (m.in. Niemcy, Bułgaria, Francja, Holandia, Białoruś, Litwa, Norwegia, Rumunia, Mołdawia, Rosja, Czechy, Słowacja, Liban, Japonia, Hiszpania, Włochy). Jej grafiki i rysunki znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Podlaskiego w Białymstoku (Oddział w Bielsku Podlaskim), Galerii Współczesnej Sztuki Sakralnej „Dom Praczki” w Kielcach, warszawskiej Galerii Test, Muzeum Mirawoj Pogrebalnoj Kultury w Nowosybirsku i Muzeum Nonkonformizmu w Sankt Petersburgu (Rosja), Muzeum Narodowym w Mińsku na Białorusi, Muzeum Książki w Łodzi, a także w krajowych i zagranicznych kolekcjach prywatnych.
___________________________________________________________________________________________________

 

 
 
MAŁGORZATA DMITRUK
PRZEPRASZAMY REMANENT
 
GALERIA IM. SLEŃDZIŃSKICH W BIAŁYMSTOKU    LEGIONOWA 2    MAJ 2017
Kurator wystawy: Wojciech Luchowski
Koordynatorka: Olga Pacewicz
 
FOLDER: 
Fotografie: Małgorzata Dmitruk
Tekst: Wojciech Luchowski
Opracowanie graficzne: Krzysztof W. Wróbel
 
Śledząc twórczość artystów nietrudno zauważyć, że szybko zostają przyporządkowani do kilku reprodukcji swoich prac, z czasem tworzących często powielane i łatwo rozpoznawalne wizualne klisze. Podobnie rzecz ma się w przestrzeni tekstów i opisów. Mechanizmy te ujawniają naszą skłonność do uproszczeń, schematyczności, powtarzania bezpiecznych i utartych sądów, do podążania wydeptanymi ścieżkami, świadcząc między innymi o powierzchowności w oglądzie i odbiorze sztuki.
Współczesny świat nie sprzyja dociekliwości. Brakuje nam chęci, potrzeby – a może ciekawości i edukacji? – do zobaczenia czegoś więcej poza tym, co już z pozoru rozpoznane. W strumieniu obrazów umyka nam znaczenie tego, co widzimy. Wpływa to na jakość naszego doświadczenia, w tym rozumienia zarówno świata, jak i sztuki. Nie pomaga to też artystom przywiązującym się często do tego, co już „sprawdzone”, zamykającym nierzadko swoją artystyczną wolność – postawy i gesty – w sztywnych konwencjonalnych ramach.
Czy możliwe jest wyjście z tej sytuacji? Trudno udzielić prostej odpowiedzi, ale... Można spróbować zrobić remanent.
Remanent – zgodnie z definicją – to czynność mająca na celu zbadanie faktycznej ilości towarów, materiałów, półwyrobów, wyrobów gotowych i braków/odpadów posiadanych przez dany podmiot, a następnie uzgodnienie tego stanu z ilością wynikającą z odpowiednich dokumentów księgowych, spisów i ewidencji. To czynność powiązana z pytaniem nie tylko o ilość, ale również o jakość dociekliwości, otwartości naszego widzenia i rozumienia. Zachęta do tego, aby spróbować nie tylko patrzeć, ale przede wszystkim – widzieć. 
Widzieć – szerzej, głębiej, wnikliwej. Samodzielnie. 
 
MAŁGORZATA DMITRUK
Urodziła się w 1974 r. w Bielsku Podlaskim na Białostocczyźnie. Studiowała na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Mińsku na Białorusi oraz na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP. Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w 1999 r. w pracowni prof. Władysława Winieckiego. Aneks malarski – w pracowni prof. Adama Styki. Od 1995 r. pracuje w eksperymentalnej pracowni w Mińsku na Białorusi, prowadzonej przez Dmitrija Vasilevica Malatkova. Od 2002 roku jest zawodowo związana z warszawską ASP. Początkowo z Katedrą Grafiki Warsztatowej na Wydziale Grafiki, a od 2014 r. prowadzi Pracownię Druku Wypukłego i Wklęsłego w katedrze Rysunku i Malarstwa na Wydziale Rzeźby. W 2013 roku otrzymała tytuł doktora habilitowanego. Zajmuje się grafiką, malarstwem, rysunkiem, ilustracją, książką artystyczną, tkaniną unikatową, obiektem, projektowaniem ubioru, scenografią, instalacją.
 
W 2000 i 2001 rok otrzymała Nagrodę Roku – Grand Prix konkursu “Grafika Warszawska”. W 2006 – Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie im. Daniela Chodowieckiego w Gdańsku. W 2008 została Laureatką Programu Stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego “Młoda Polska”. Prezentowała swoje prace na ok. 150 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce (m.in. Bielsk Podlaski, Warszawa, Kraków, Białystok, Kazimierz Dolny, Bochnia, Kielce, Lublin, Poznań, Gdańsk) oraz za granicą (m.in. Niemcy, Bułgaria, Francja, Holandia, Białoruś, Litwa, Norwegia, Rumunia, Mołdawia, Rosja, Czechy, Słowacja, Liban, Japonia, Hiszpania, Włochy). Jej grafiki i rysunki znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Podlaskiego w Białymstoku (Oddział w Bielsku Podlaskim), Galerii Współczesnej Sztuki Sakralnej „Dom Praczki” w Kielcach, warszawskiej Galerii Test, Muzeum Mirawoj Pogrebalnoj Kultury w Nowosybirsku i Muzeum Nonkonformizmu w Sankt Petersburgu (Rosja), Muzeum Narodowym w Mińsku na Białorusi, Muzeum Książki w Łodzi, a także w krajowych i zagranicznych kolekcjach prywatnych.
 

 

 

TU I TERAZ. Marzanna Morozewicz

 

 

czas trwania: 7 kwietnia-7 maja  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kuratorka: Katarzyna Hryszko

 

 

 

o wystawie:

Od pierwszej wystawy Marzanny Morozewicz w Galerii Białej w Lublinie w 1996 roku minęło już sporo czasu oraz zaszło wiele zmian, również i w jej twórczości. Generalnie można powiedzieć, że pierwsze obrazy artystki były abstrakcyjne i zawierały w sobie geometryczne formy w powiązaniu z malarskim gestem. Miały one jakieś cechy, nazwijmy to kontemplacyjne czy medytacyjne – nie są to jednak stwierdzenia „ostre” i dokładnie opisujące istotę tych wczesnych cykli obrazów. Z mojej perspektywy było to malarstwo wynikające jak gdyby z procesu studiów akademickich, co oczywiście nie podważa jego jakości, ale dopiero przełamanie tej konwencji wniosło to „coś”, co definiuje sztukę Marzanny Morozewicz.

(...)

Kolejny obszar twórczości Morozewicz, który ukształtował się w międzyczasie, to różnego rodzaju obiekty haftowane oraz prace zawierające w sobie jakieś materialne przedmioty, odnoszące się do sfery prywatnej czy rodzinnej. Tak więc znów okazuje się, że to, co jest nam najbardziej bliskie i przeradza się w jakieś artystyczne formy, nie łatwo i nie w sposób oczywisty staje się sztuką. (...) A dobitnie o tym zaświadcza opowieść Morozewicz o żydowskim kołnierzu: „Porządkowaliśmy taty rzeczy, mówi artystka. Była wśród nich pelisa, taki płaszczyk o przedwojennym kroju, podbity futerkiem z kołnierzem z wydry. Niezwykle archaiczna rzecz, ale ojciec nosił ją odkąd pamiętam”. Futro owo pochodziło z żydowskiego getta w Białymstoku i babcia artystki otrzymała je jako zapłatę za żywność. „Postanowiłam, że tej rzeczy nie można ot tak wyrzucić. Kołnierz wyprułam i wszyłam w obraz. Futro zostało przykryte jeszcze tiulową zasłonką. Trzeba ją podnieść, żeby zobaczyć wydrę”. Prace z tego cyklu tak opisuje Michał Jachuła w ulotce towarzyszącej wystawie Widok zapożyczony w Galerii Białej z 2011 roku: „(…) zbiór prac z wykorzystaniem prawdziwych rodzinnych „skarbów” ma najbardziej poetycki charakter. Obiekty zapożyczone z historii własnego życia, a dokładniej dzieciństwa, stają się symbolami przypominającymi bliskich artystki. Użytkowe przedmioty, którym autorka zmienia znaczenie, traktowane są z namaszczeniem niczym relikwie i talizmany”.

(...)

Dystans wobec rzeczywistości oraz poczucie humoru zawarte z kolei w obiektach takich jak Tajemniczki czy Kolorowe Waginki oraz inne części ciała pozwolą Marzannie Morozewicz żyć w młodości do późnej starości, tak jak Louise Bourgeois. /Jan Gryka/

Jan Gryka, doktor habilitowany sztuki, profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, artysta sztuk wizualnych, kierownik Zakładu Intermediów i Rysunku na Wydziale Artystycznym UMCS, współtwórca i współprowadzący Galerię Biała w Lublinie.

 

o artystce:

Marzanna Morozewicz zajmuje się twórczością artystyczną w zakresie malarstwa (obrazy, obiekty malarskie), tkaniny, rysunku i fotografii. Urodzona 21 kwietnia 1965 roku w Białymstoku. W latach 1984-1989 studiowała w Instytucie Wychowania Artystycznego na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1998 roku obroniła doktorat, a w roku 2007 habilitację na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecnie pracuje na stanowisku profesora w Zakładzie Edukacji Wizualnej na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku.

W swojej twórczości artystycznej Marzanna Morozewicz podkreśla motywy autobiograficzne, wątki odnoszące się do własnej cielesności oraz wskazuje na znaczenie płci w sztuce: opiera się na kategorii kobiecości jako doświadczenia wewnętrznego. Istotę tego doświadczenia stanowią emocje, intymny świat wewnętrzny, a także świat zewnętrzny, który odbierany jest sensualnie.

 

Autorska strona: www.mamo.art.pl

___________________________________________________________________________________________________

                                                                                                               

 

 

GÜNTER GRASS - kolekcja w drodze

 

 

czas trwania: 10-31 marca  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kuratorka: Marta Wróblewska

 

 

 

 

 
Gdańska Galeria Güntera Grassa jest domem jednej z największych na świecie kolekcji 141 dzieł zmarłego w 2015 roku Noblisty. Grass – urodzony w 1927 roku w Wolnym Mieście Gdańsku, a od 1993 roku Honorowy Obywatel Miasta Gdańska, przez całe życie chętnie powracał do rodzinnego miasta nad Bałtykiem, tak w swoich podróżach, jak i w twórczości literackiej oraz plastycznej. Jako autor Trylogii gdańskiej, Grass doczekał się sławy na całym świecie jako pisarz. Nie każdy jednak zdaje sobie sprawę, że laureat literackiej Nagrody Nobla z 1999 roku otrzymał gruntowne akademickie wykształcenie artystyczne na wyższych uczelniach w Düsseldorfie (gdzie studiował m.in. obok Josepha Beuysa) i w Berlinie, gdzie w późniejszych latach został rektorem.
 
Twórczość plastyczna Grassa jest w nierozerwalny sposób związana z jego pisarstwem. Jego grafiki, rysunki i rzeźby nie są bynajmniej ilustracjami literatury sensu stricte. Stanowią raczej pewnego rodzaju obrazowe dopełnienie treści, wizualizację motywów, metafor, pojęć, które Grass opisuje szczegółowo w swoich książkach. Portretowane postacie, zwierzęta, przedmioty, pejzaże przeważnie nie są tym, czym na pierwszy rzut oka się wydają. Jednocześnie stanowią pewien zamknięty zbiór definiujący Grassowski mikrokosmos pojęć
i idei. To znaki szyfrujące przekaz autora czynnie i żywo zaangażowanego w sprawy świata, licznych społeczności i ich małych ojczyzn. Dając głos i przyoblekając w obraz owo repertorium symboli, wypowiada się Grass polifonicznie na tematy zarówno drobne i uniwersalne, dotykające zarówno wielkich narodów, jak i pojedynczych ludzi.
 
Wystawa prezentuje wybrane prace graficzne i rzeźbiarskie z gdańskiej kolekcji prac Güntera Grassa znajdującej się w Gdańskiej Galerii Güntera Grassa w 90-tą rocznicę urodzin Artysty.
 
Wystawie towarzyszy katalog wszystkich prac Autora znajdujących się w kolekcji.  
 
Wystawa „Günter Grass – kolekcja gdańska w drodze” jest organizowana w partnerstwie z:
Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie (11 stycznia – 5 lutego 2017)
Galerią im. Sleńdzińskich w Białymstoku (10-31 marca 2017)
Muzeum Romantyzmu w Opinogórze (30 czerwca – 31 lipca 2017)
Muzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu (8 sierpnia – 17 września 2017)
Domem Norymberskim w Krakowie i Festiwalem Conrada (24 października – 17 grudnia 2017)
 

czas trwania: 4 września-4 października 2015

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

koordynatorka: Monika Samse

czas trwania: 4 września-4 października 2015

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

koordynatorka: Monika Samse