Białowieskie Spotkania Fotograficzne - Białowieża 2016

 


„Kiedy idziesz drogą…”
Bogdan Konopka – fotografia„Kiedy idziesz drogą…”
czas trwania: 18 listopada 2017-14 stycznia  2018

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Wiktorii 5

kurator: Bogusława Fliorian Skok

 

 

Białowieża i obszar Puszczy Białowieskiej stały się miejscem spotkania artystów fotografików różniących się w sposobie patrzenia na świat i zwracania uwagi widza na jego wycinki. Różnice te widoczne są przede wszystkim w sposobie wyboru podjętych tematów od – pejzażu przez portret do reportażu.

W plenerze udział wzięli:

Jerzy Chaberek

Elżbieta Dworak

Ryszard Karczmarski

Jakub Ostałowski

Anna Sierko-Szymańska

Andrzej Stachurski

Mieczysław Wieliczko

Mariusz Wideryński

Anna Worowska

 

Bogusław Florian Skok (komisarz pleneru)

_________________________________________________________________________________

 

 

 

Wiktoria Tołłoczko-Tur. Przezroczystość

 

 

czas trwania: 15 grudnia 2017 - 21 stycznia 2018

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kuratorki: Izabela Suchocka, Marta Pietruszko

 

 

 

o wystawie:

 

 

Wystawa „Przezroczystość” jest retrospektywnym spojrzeniem na twórczość Wiktorii Tołłoczko-Tur. Podlaski pejzaż w okolicach Sokółki, towarzyszący jej od urodzenia, to najczęściej pojawiający się motyw malarski. Artystka na początku lat 90. XX wieku porzuciła malarstwo olejne, by poświęcić się wyłącznie akwareli. Nostalgiczny pejzaż stał się najbardziej rozpoznawalną częścią jej dorobku artystycznego.
Wystawa malarstwa przygotowana z okazji jubileuszu 75-lecia artystki w ramach stypendium Prezydenta Miasta Białegostoku. 
 

 

 

o artyście:

 

 

Wiktoria Tołłoczko-Tur – urodzona na Białostocczyźnie, ukończyła Państwowe Liceum Technik Plastycznych w Supraślu. Studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Czesława Rzepińskiego. Od 1968 r. jest członkiem ZPAP, Oddział w Białymstoku. W latach 1981-1993 kierownik pracowni konserwacji dzieł sztuki PKZ w Białymstoku. Uczestniczka wielu plenerów malarskich w kraju i za granicą, komisarz plenerów malarskich m.in. w Białowieży (1987, 1991), Puciłkach (2016, 2017). Swoje prace prezentowała na blisko 20 wystawach indywidualnych oraz ponad 160 zbiorowych. 

______________________________________________________________________________________________

 

 

 

Józef Zdziech. Milion myśli na sekundę

 

 

czas trwania: 10 listopada - 10 grudnia  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kuratorka: Marta Pietruszko

wernisaż: 10 listopada, godz. 18.00, wstęp wolny

 

 

 

 

o wystawie:

 

Monograficzny przegląd dorobku białostockiego artysty. Przekrój twórczości, począwszy od lat studenckich, kiedy to artysta nawiązywał do osiągnięć malarstwa lat 70., po prace namalowane tuż przed śmiercią. Kolejne dekady jego artystycznej aktywności, to niezwykle barwne i atrakcyjne wizualnie abstrakcje, pejzaże doprowadzane do skrajnej syntezy, a także obrazy o charakterze surrealistycznym z widocznym pierwiastkiem duchowości, wreszcie metaforyczne kompozycje figuralne o efektach fakturalnych nawiązujących do technik surrealistów. Wystawie towarzyszy obszerny katalog reprodukujący całość zachowanej po artyście spuścizny.

 

 

o artyście:

 

Józef Zdziech – absolwent Instytutu Wychowania Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, od 1981 r. członek Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Białostockiego, w latach 2002-2005 jako prezes. Od 1972 r. do 2001 r. nauczał plastyki w II Liceum Ogólnokształcącym w Białymstoku, energicznie działał też w Polskim Stowarzyszeniu Edukacji Plastycznej. Wykonał wiele realizacji pod mecenatem kościelnym, np. monumentalny wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej do Ołtarza Papieskiego oraz wiele prac dla parafii pw. Niepokalanego Serca Maryi w Białymstoku. Miał w swoim dorobku dziewięć wystaw indywidualnych i ponad trzydzieści zbiorowych.

________________________________________________________________________________

 

 

 

Janusz Debis. Ciąg dalszy...

 

 

czas trwania: 13 października - 5 listopada  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

koordynatorka: Katarzyna Hryszko

 

 

 

 

o Artyście i jego twórczości:

 

Malarstwo Janusza Debisa jest światłem. (…) bo jak wielcy bizantyjscy, gotyccy i siedemnastowieczni luminiści, przemienia Debis rzeczywistość przedmiotową w rzeczywistość duchową. Świat najbardziej zwykły, najprostszy, najbliższy i najcodzienniejszy, przypadkowy fragment pokoju czy pejzażu, przeistacza się w promieniach światła w świat stanów ducha. W pierwszej płaszczyźnie jest to świat wewnętrznych doznań, emocji, przeżyć, smutków i radości, w drugiej zdaje się sięgać dalej do istoty tego, co kojarzy się z naszym duchowym stanem, może aż do pogranicza doznań mistycznych. /Maciej Gutowski, 1999/

 

Niewielu jest żyjących malarzy, którzy by umieli tak po mistrzowsku jak Debis stosować laserunek, wydobywać niezgłębione wnętrza z cieniusieńkich powłok farby zdających się być właściwie samymi tylko płaszczyznami. Nadawać samym powierzchniom niezwykłej lotności, niematerialności, czasem tylko kontrastując je ze skłębionymi partiami gęstej, nasyconej materii. /Maciej Gutowski, 2011/

 

Lekkość i swoboda, z jaką tworzy Janusz Debis, jest bez wątpienia jedną z największych wartości jego sztuki. Przejrzyste jak mgła laserunki, niematerialnej, przenikającej się farby, delikatne i, mogłoby się wydawać, niemające znaczenia dla barw, to specjalność Janusza Debisa, to sposób Artysty na otwieranie oczu na świat inny (…). Warsztatowa wirtuozeria tworzy fundament, z którego wyrasta niezwykła konstrukcja: intelektualny świat obrazu. /Joanna Tomalska, 2012/

 

Cenię sobie malarstwo Debisa. Jeśli ktoś go zna, to już nie trzeba patrzeć na obrazy, bo wiadomo jakie one są – takie półcienie, delikatności. Naprawdę prawdziwy malarz z prawdziwego zdarzenia. /Zbigniew Świdziński, 2012/

 

On wszędzie widzi obraz – wystarczy codzienność tknięta promieniem światła i już wyobraźnia tworzy obraz, wyobraźnia Janusza Debisa, a przy tym potrafi przenieść wizję na płótno. Jego prace są budowane kładzionymi z rozmysłem smugami koloru, które rozpływają się w przestrzeni obrazu rozbijając na składowe walory barwy. Wszystko ujęte w zdyscyplinowaną całość, którą rządzi światło. Światło jest duchem tych obrazów. /Jerzy Hermanowicz, 2016/

 

Ostatnie prace są kontynuacją moich poszukiwań twórczych ukierunkowanych na syntezę formy. /Janusz Debis, 2017/

 
o sobie:

 

Wychowywałem się w Giżycku, mieście, które w okresie mojego dzieciństwa było pełne pustych placów, ruin, opuszczonych domów, miejsc pełnych tajemnic, niekiedy groźnych; jednocześnie wokół roztaczał się przepiękny krajobraz, nieograniczona przestrzeń, świetliste, nieustannie zmieniające kolor i fakturę jeziora i pełne nasyconych barw lasy. Tu, w miejscu tak pełnym kontrastów, kształtowała się moja wrażliwość estetyczna, która być może tkwi w mojej duszy. /Janusz Debis, Światło, katalog PB, 2012/

 

JANUSZ DEBIS

Janusz Debis urodził się w 1942 roku w Nowej Wilejce koło Wilna. Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych w Supraślu. Malarstwo studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowniach prof. Antoniego Łyżwańskiego i prof. Aleksandra Kobzdeja. W 1984 r. uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego na ASP w Warszawie. Od 1976 r. związany z Politechniką Białostocką, początkowo z Instytutem Architektury, a od 1981 r. z Zakładem Rysunku Wydziału Architektury, gdzie objął kierownictwo, następnie z Katedrą Rysunku, Malarstwa, Rzeźby i Architektury Wnętrz (w 2009 r. przekształconą w Katedrę Sztuki). Od 1990 r. profesor nadzwyczajny tej uczelni.

Uprawia malarstwo sztalugowe i rysunek. Brał udział w ponad 20 wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. w Białymstoku, Elblągu, Warszawie, Suwałkach, Łomży, Lucce (Włochy), Berlinie i Wiedniu.

______________________________________________________________________________________________

 

 

Bogdan Konopka. Fotografia. Kiedy idziesz drogą...

„Kiedy idziesz drogą…”
Bogdan Konopka – fotografia„Kiedy idziesz drogą…”
 

 

czas trwania: 14 września-8 października  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Wiktorii 5

wystawa inaugurująca tegoroczna edycję: Festiwalu BIAŁYSTOK INTERPHOTO. Granice tolerancji

wernisaż: 14 września 2017 godz. 17.00


 

 

 

o artyście:

Bogdan Konopka mieszka i pracuje w Paryżu. Fotograf, kurator i krytyk związany od
roku 1994 z Pismem Artystycznym FORMAT oraz Kwartalnikiem FOTOGRAFIA (2000-
-2012). Prowadził autorskie pracownie w Państwowej Wyższej Szkole Fotografii w Arles
we Francji (1994-1997), Warszawskiej Szkole Fotografii (2009-2011) oraz na Formation
Supérieure w Ecole de la Photographie de Vevey w Szwajcarii (2006-2016). Laureat
Grand Prix de la Ville de Vevey Europejskiego Konkursu Fotografii w 1998 roku. W jego
tekstach poświęconych fotografii – czy też wybranym fotografom – odnaleźć można całe
spektrum dostępnych dziś technik i metod obrazowania.
Wystawa inaugurująca tegoroczną edycję Festiwalu BIAŁYSTOK INTERPHOTO.

 

Granice tolerancji.Bogdan Konopka mieszka i pracuje w Paryżu. Fotograf, kurator i krytyk związany od
Bogdan Konopka mieszka i pracuje w Paryżu. Fotograf, kurator i krytyk związany od
 
Bogdan Konopka mieszka i pracuje w Paryżu. Fotograf, kurator i krytyk związany od roku 1994 z Pismem Artystycznym FORMAT oraz Kwartalnikiem FOTOGRAFIA (2000--2012). Prowadził autorskie pracownie w Państwowej Wyższej Szkole Fotografii w Arles we Francji (1994-1997), Warszawskiej Szkole Fotografii (2009-2011) oraz na Formation
Supérieure w Ecole de la Photographie de Vevey w Szwajcarii (2006-2016). Laureat Grand Prix de la Ville de Vevey Europejskiego Konkursu Fotografii w 1998 roku. W jego tekstach poświęconych fotografii – czy też wybranym fotografom – odnaleźć można całe spektrum dostępnych dziś technik i metod obrazowania.
______________________________________________________________________________________________
 
 

 

Irena Musielak. Wszystko

 

 

czas trwania: 8 września-5 października  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kuratorki: Katarzyna Hryszko, Marta Pietruszko


 

 

 

o wystawie:

 

Irena Musielak pojawiła się w Białymstoku w 1964 roku, tuż po studiach na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi i pozostała tu do dzisiaj. Pracowała najpierw jako projektantka w Białostockich Zakładach Przemysłu Bawełnianego „Fasty”, a potem – aż do emerytury – jako pedagog w Liceum Plastycznym w Supraślu. Malarstwo towarzyszyło jej zawsze. Brała udział w wystawach i plenerach. Jej obrazy to przede wszystkim przetworzone, zbliżające się ku abstrakcji pejzaże o powściągliwej kolorystyce. To przede wszystkim krajobrazy, leśne pejzaże, dzikie łąki, niebo i często obecne słońce. Mimo wyraźnej inspiracji przyrodą, jej obrazy są wyłącznie wrażeniowym, malarskim zapisem. Na płótnie artystka wyraźnym śladem szerokiego pędzla pozostawia jedynie refleks otaczającej ją natury. Powstaje inny, bardziej intymny świat, zbudowany z niedopowiedzeń, nieokreślonych kształtów, które tworzą nastrój tajemnicy i zapraszają nas do środka.

 
o artystce:
 
Irena Musielak urodziła się w Środzie Wielkopolskiej. W 1957 r. ukończyła Liceum Plastyczne w Poznaniu. W 1965 r. uzyskała dyplom Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi na Wydziale Tkaniny. Od 1964 r. mieszka w Białymstoku, gdzie przeprowadziła się po otrzymaniu oferty pracy na stanowisku projektantki w Białostockich Zakładach Przemysłu Bawełnianego „Fasty”. Równolegle zajmowała się też działalnością artystyczną. Od 1984 r. do emerytury pracowała w Liceum Plastycznym w Supraślu, prowadząc zajęcia z tkactwa artystycznego. W związku z pracą pedagogiczną otrzymała wiele wyróżnień, w tym Złotą Odznakę „Zasłużony Białostocczyźnie” (1999) oraz Nagrodę Indywidualną II stopnia od Dyrektora Centrum Edukacji Artystycznej, za szczególny wkład w rozwój edukacji artystycznej w Polsce (2000). Ma w swoim dorobku wiele wystaw w ramach Polskiego Związku Artystów Plastyków oraz plenerów białowieskich.
_____________________________________________________________________________________________
 
 

 

Cztery Ekspresje

 

czas trwania: 5 sierpnia - 5 września 2017

miejsce: Wojewódzki Ośrodek Animacji Kultury, św. Rocha 14

 

koordynatorka: Martyna Dworakowska

 

 

 

o wystawie:

 

Grupa BJMM spotkała się po raz pierwszy na nowojorskiej wystawie Group Show w Polskim Instytucie Naukowym w Ameryce. Wystawa miała miejsce we wrześniu 2014 roku. Odniosła niespodziewany sukces. W październiku, w podobnym składzie, odbyła się wystawa w Publicznej Bibliotece w Montclair w New Jersey. Zarówno jedną, jak i drugą wystawę można określić jako sukces, ze względu na dużą liczbę zwiedzających. Różnorodność formy przekazu prac jest atrakcyjna dla każdego odwiedzającego wystawę.

Grudzień 2014 roku przyniósł Grupie kolejną wystawę tym razem w Łodzi. W czerwcu 2015 roku Grupa BJMM wystawiła swoje prace na Wystawie Prednich Polskych Umelcu w Pradze w Republice Czeskiej.
 
Jadwiga Iwańska - obrazy - aplikacje szmatką i nitką „malowane” - tkanina
Bojana H. Leznicki - miniaturowe pejzaże portretowane na materiale z detalami podkreślonymi haftem i aplikacją - tkanina
Maria Kostrzewska Baron - porcelana, ceramika
Małgorzata Pasek - fotografia podwodna
 
Wspólne wystawy:
2014 - Polski Instytut Naukowy w Ameryce, Nowy Jork, USA
2014 - Biblioteka Publiczna w Montclair New Jersey, USA
2014 - Galeria 526, Poleski Ośrodek Sztuki, Łódź, Polska
2015 - Wystawa Prednich Polskych Umelcu, Praga, Republika Czeska
2016 - Galeria Kalinowe Serce, Warszawa, Polska
 
Jadwiga Iwańska
Jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi. Od czasów studiów w łódzkiej PWSSP zajmuje się tkaniną artystyczną, tkaniną unikatową, drukiem na tkaninę, ubiorem unikatowym, w którym wykorzystuje własnoręcznie malowane i aplikowane tkaniny. W 1985 r. zaprojektowała cykl gobelinów o tematyce nawiązującej do starej przemysłowej Łodzi, przeznaczonych do sieci londyńskich hoteli. Najnowszy cykl prac Jadwigi Iwańskiej to obrazy „namalowane” różnymi strukturami tkaniny, między innymi tkane klasycznie, aplikowane, haftowane.  Można powiedzieć, że artystka „maluje” tkaniną.
 
Maria Kostrzewska-Baron
Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Łodzi, na wydziale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej. Po studiach pracowała jako scenograf, głównie w teatrach lalkowych. Przez ostatnie 20 lat związana była z filmem, gdzie pełniła funkcje scenografa, dekoratora lub kostiumografa (m.in. w filmach: „Matki, żony i kochanki”, „Miodowe lata”, „Żurek”, „Dzień świra”, „Tylko strach”, „Testosteron”). Współpraca z teatrami i filmem była inspiracją do stworzenia pierwszej kolekcji małych porcelanowych rzeźb, zrealizowanych w fabryce porcelany w Chodzieży. Obecnie tworzy prace we własnej technice, którą stale udoskonala. Każda jej rzeźba stanowi jedyny i niepowtarzalny obiekt.
 
Małgorzata Pasek
Urodziła się w Białymstoku, tu spędziła swoje dzieciństwo, lata studiów i początkowy okres pracy. Mimo emigracji zawsze jest z Białymstokiem związana. Absolwentka Politechniki Białostockiej o kierunku konstrukcji budowlanej i architektury. Pracowała zarówno w Polsce, jak i USA w wielu dziedzinach projektowania przestrzennego i indywidualnego, zajmowała się również projektowaniem wnętrz i biżuterii. Inżynier z duszą i zamiłowaniami artystycznymi. Tym razem swoje artystyczne wizje przekazuje w formie podwodnej fotografii.
 
Bojana H. Leznicki
Urodziła się w Bułgarii. Studia ukończyła w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi na Wydziale Ubioru i Tkaniny. Studiowała ubiór, ale najchętniej spędzała czas w pracowni malarstwa. Te dwie pasje spotkały się w miniaturowej formie (w wersji kolażu - rodzaju aplikacji), w której prezentuje widziany przez siebie świat. Specjalna technika nadruku na materiale daje podstawę i tło do odzwierciedlenia natury, z podkreślonymi drobnymi elementami pejzażu. Miniatury Bojany można podzielić na dwie grupy: pejzaż romantyczny i bajkowy. Haft dopełnia bajkowe światy. W 1986r. wraz ze swoja rodziną zamieszkała w USA. Zajmuje się tkaniną unikatową, konserwacją tkanin, drukowaniem i haftowaniem na materiale, a także ręcznym wykonywaniem książek. Pracuje jako artysta włókien i konserwator tkanin, wykłada w Touro College w Nowym Jorku.
____________________________________________________________________________________________________________

 

 

 

Helena Bohle-Szacka. Mosty/Die Brücken

 

 

czas trwania: 24 czerwca-3 września  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2 / Butik

                                                           ul. Wiktorii 5 / Willa

kurator: Marcin Różyc

koordynatorka: Katarzyna Siwerska


 

 

 

 

o wystawie:

 

Twórczość i historia Bohle-Szackiej zinterpretowane zostały przez współczesne artystki: Zuzę Golińską, Darię Malicką i Dagmarę Rosę, oraz zestawione z twórczością Pawła Matyszewskiego. Instalacje można oglądać w dawnym butiku domu mody Telimena (czyli Galerii im. Sleńdzińskich przy ul. Legionowej 2), a także w zabytkowej, drewnianej willi na białostockich Bojarach (ul. Wiktorii 5). Obok willi powstał także przedstawiający artystkę mural, autorstwa Janusza Noniewicza i Dominiki Raczkowskiej. Wystawie towarzyszy książka poświęcona twórczości modowej i artystycznej Bohle-Szackiej. (według projektu studia NOVIKI).
 
Głównymi partnerami projektu MOSTY są: Stiftung Erinnerung, Verantwortung und Zukunft Berlin i Galeria im. Sleńdzińskich w Białymstoku. Projekt wsparli: Berliner Geschichtswerk-statt e.V Berlin; Klub der katholischen Intelligenz e.V. Berlin; Ergo Hestia/Fundacja Artystyczna Podróż Hestii; Białostocki Ośrodek Kultury.
 
 
o artystce:
 
Helena Bohle-Szacka – ur. 1928 roku w Białymstoku w polskiej rodzinie o niemiecko-żydowskich korzeniach. W czasie wojny trafiła do obozów koncentracyjnych Ravensbrück i Flossenbürg. Po wojnie powróciła do Polski, ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Łodzi (dziś ASP), wykładała i projektowała modę. Była kierowniczką artystyczną domu mody Telimena i dziennikarką mody „Dziennika Łódzkiego”; projektowała loga wielkich przedsiębiorstw, opakowania i reklamy kosmetyków, papierosów, tworzyła rysunek żurnalowy. Na początku lat 60. pracowała dla Mody Polskiej w Warszawie. W 1965 r. została kierowniczką artystyczną domu mody Leda, osiągnęła międzynarodowe sukcesy – pierwszy w historii pokaz polskiej marki w Berlinie Zachodnim, a w 1966 r. złoty medal na targach mody w Monachium. W 1968 roku wyemigrowała do Berlina Zachodniego. Była cenioną wykładowczynią kultury wizualnej na uczelni Lette Verein i projektantką mody. Tworzyła rysunki, kolaże, grafiki, projektowała książki; wystawiała w Berlinie, Dortmundzie, Paryżu, Londynie, Wiedniu, Kopenhadze, Warszawie, Krakowie, Łodzi. Była kuratorką i szefową galerii działającej przy Klubie Inteligencji Katolickiej w Berlinie. Prowadziła prywatny salon, skupiający polskich oraz międzynarodowych artystów i intelektualistów. Bywali u niej m.in.: Stanisław Lem, Ewa Lipska, Adam Zagajewski, Krystyna Janda, Ryszard Krynicki, Jacek Bocheński, Władysław Bartoszewski, Sławomir Mrożek, Jan Lenica oraz aktorzy i aktorki poznani w Łodzi.
___________________________________________________________________________________________________
 

 

 

PRZEPRASZAMY REMANENT. Małgorzata Dmitruk

 

 

czas trwania: 12 maja-18 czerwca  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kurator: Wojciech Luchowski

koordynatorka: Olga Pacewicz


 

 

 

o wystawie:

 
Śledząc twórczość artystów nietrudno zauważyć, że szybko zostają przyporządkowani do kilku reprodukcji swoich prac, z czasem tworzących często powielane i łatwo rozpoznawalne wizualne klisze. Podobnie rzecz ma się w przestrzeni tekstów i opisów. Mechanizmy te ujawniają naszą skłonność do uproszczeń, schematyczności, powtarzania bezpiecznych i utartych sądów, do podążania wydeptanymi ścieżkami, świadcząc między innymi o powierzchowności w oglądzie i odbiorze sztuki.
Współczesny świat nie sprzyja dociekliwości. Brakuje nam chęci, potrzeby – a może ciekawości i edukacji? – do zobaczenia czegoś więcej poza tym, co już z pozoru rozpoznane. W strumieniu obrazów umyka nam znaczenie tego, co widzimy. Wpływa to na jakość naszego doświadczenia, w tym rozumienia zarówno świata, jak i sztuki. Nie pomaga to też artystom przywiązującym się często do tego, co już „sprawdzone”, zamykającym nierzadko swoją artystyczną wolność – postawy i gesty – w sztywnych konwencjonalnych ramach.
Czy możliwe jest wyjście z tej sytuacji? Trudno udzielić prostej odpowiedzi, ale... Można spróbować zrobić remanent.
Remanent – zgodnie z definicją – to czynność mająca na celu zbadanie faktycznej ilości towarów, materiałów, półwyrobów, wyrobów gotowych i braków/odpadów posiadanych przez dany podmiot, a następnie uzgodnienie tego stanu z ilością wynikającą z odpowiednich dokumentów księgowych, spisów i ewidencji. To czynność powiązana z pytaniem nie tylko o ilość, ale również o jakość dociekliwości, otwartości naszego widzenia i rozumienia. Zachęta do tego, aby spróbować nie tylko patrzeć, ale przede wszystkim – widzieć. 
Widzieć – szerzej, głębiej, wnikliwej. Samodzielnie. 
 
o artystce:
 
Małgorzata Dmitruk urodziła się w 1974 r. w Bielsku Podlaskim na Białostocczyźnie. Studiowała na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Mińsku na Białorusi oraz na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP. Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w 1999 r. w pracowni prof. Władysława Winieckiego. Aneks malarski – w pracowni prof. Adama Styki. Od 1995 r. pracuje w eksperymentalnej pracowni w Mińsku na Białorusi, prowadzonej przez Dmitrija Vasilevica Malatkova. Od 2002 roku jest zawodowo związana z warszawską ASP. Początkowo z Katedrą Grafiki Warsztatowej na Wydziale Grafiki, a od 2014 r. prowadzi Pracownię Druku Wypukłego i Wklęsłego w katedrze Rysunku i Malarstwa na Wydziale Rzeźby. W 2013 roku otrzymała tytuł doktora habilitowanego. Zajmuje się grafiką, malarstwem, rysunkiem, ilustracją, książką artystyczną, tkaniną unikatową, obiektem, projektowaniem ubioru, scenografią, instalacją.
 
W 2000 i 2001 otrzymała Nagrodę Roku – Grand Prix konkursu “Grafika Warszawska”. W 2006 – Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie im. Daniela Chodowieckiego w Gdańsku. W 2008 została Laureatką Programu Stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego “Młoda Polska”. Prezentowała swoje prace na ok. 150 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce (m.in. Bielsk Podlaski, Warszawa, Kraków, Białystok, Kazimierz Dolny, Bochnia, Kielce, Lublin, Poznań, Gdańsk) oraz za granicą (m.in. Niemcy, Bułgaria, Francja, Holandia, Białoruś, Litwa, Norwegia, Rumunia, Mołdawia, Rosja, Czechy, Słowacja, Liban, Japonia, Hiszpania, Włochy). Jej grafiki i rysunki znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Podlaskiego w Białymstoku (Oddział w Bielsku Podlaskim), Galerii Współczesnej Sztuki Sakralnej „Dom Praczki” w Kielcach, warszawskiej Galerii Test, Muzeum Mirawoj Pogrebalnoj Kultury w Nowosybirsku i Muzeum Nonkonformizmu w Sankt Petersburgu (Rosja), Muzeum Narodowym w Mińsku na Białorusi, Muzeum Książki w Łodzi, a także w krajowych i zagranicznych kolekcjach prywatnych.
___________________________________________________________________________________________________

 

 
 
MAŁGORZATA DMITRUK
PRZEPRASZAMY REMANENT
 
GALERIA IM. SLEŃDZIŃSKICH W BIAŁYMSTOKU    LEGIONOWA 2    MAJ 2017
Kurator wystawy: Wojciech Luchowski
Koordynatorka: Olga Pacewicz
 
FOLDER: 
Fotografie: Małgorzata Dmitruk
Tekst: Wojciech Luchowski
Opracowanie graficzne: Krzysztof W. Wróbel
 
Śledząc twórczość artystów nietrudno zauważyć, że szybko zostają przyporządkowani do kilku reprodukcji swoich prac, z czasem tworzących często powielane i łatwo rozpoznawalne wizualne klisze. Podobnie rzecz ma się w przestrzeni tekstów i opisów. Mechanizmy te ujawniają naszą skłonność do uproszczeń, schematyczności, powtarzania bezpiecznych i utartych sądów, do podążania wydeptanymi ścieżkami, świadcząc między innymi o powierzchowności w oglądzie i odbiorze sztuki.
Współczesny świat nie sprzyja dociekliwości. Brakuje nam chęci, potrzeby – a może ciekawości i edukacji? – do zobaczenia czegoś więcej poza tym, co już z pozoru rozpoznane. W strumieniu obrazów umyka nam znaczenie tego, co widzimy. Wpływa to na jakość naszego doświadczenia, w tym rozumienia zarówno świata, jak i sztuki. Nie pomaga to też artystom przywiązującym się często do tego, co już „sprawdzone”, zamykającym nierzadko swoją artystyczną wolność – postawy i gesty – w sztywnych konwencjonalnych ramach.
Czy możliwe jest wyjście z tej sytuacji? Trudno udzielić prostej odpowiedzi, ale... Można spróbować zrobić remanent.
Remanent – zgodnie z definicją – to czynność mająca na celu zbadanie faktycznej ilości towarów, materiałów, półwyrobów, wyrobów gotowych i braków/odpadów posiadanych przez dany podmiot, a następnie uzgodnienie tego stanu z ilością wynikającą z odpowiednich dokumentów księgowych, spisów i ewidencji. To czynność powiązana z pytaniem nie tylko o ilość, ale również o jakość dociekliwości, otwartości naszego widzenia i rozumienia. Zachęta do tego, aby spróbować nie tylko patrzeć, ale przede wszystkim – widzieć. 
Widzieć – szerzej, głębiej, wnikliwej. Samodzielnie. 
 
MAŁGORZATA DMITRUK
Urodziła się w 1974 r. w Bielsku Podlaskim na Białostocczyźnie. Studiowała na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Mińsku na Białorusi oraz na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP. Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w 1999 r. w pracowni prof. Władysława Winieckiego. Aneks malarski – w pracowni prof. Adama Styki. Od 1995 r. pracuje w eksperymentalnej pracowni w Mińsku na Białorusi, prowadzonej przez Dmitrija Vasilevica Malatkova. Od 2002 roku jest zawodowo związana z warszawską ASP. Początkowo z Katedrą Grafiki Warsztatowej na Wydziale Grafiki, a od 2014 r. prowadzi Pracownię Druku Wypukłego i Wklęsłego w katedrze Rysunku i Malarstwa na Wydziale Rzeźby. W 2013 roku otrzymała tytuł doktora habilitowanego. Zajmuje się grafiką, malarstwem, rysunkiem, ilustracją, książką artystyczną, tkaniną unikatową, obiektem, projektowaniem ubioru, scenografią, instalacją.
 
W 2000 i 2001 rok otrzymała Nagrodę Roku – Grand Prix konkursu “Grafika Warszawska”. W 2006 – Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie im. Daniela Chodowieckiego w Gdańsku. W 2008 została Laureatką Programu Stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego “Młoda Polska”. Prezentowała swoje prace na ok. 150 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce (m.in. Bielsk Podlaski, Warszawa, Kraków, Białystok, Kazimierz Dolny, Bochnia, Kielce, Lublin, Poznań, Gdańsk) oraz za granicą (m.in. Niemcy, Bułgaria, Francja, Holandia, Białoruś, Litwa, Norwegia, Rumunia, Mołdawia, Rosja, Czechy, Słowacja, Liban, Japonia, Hiszpania, Włochy). Jej grafiki i rysunki znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Podlaskiego w Białymstoku (Oddział w Bielsku Podlaskim), Galerii Współczesnej Sztuki Sakralnej „Dom Praczki” w Kielcach, warszawskiej Galerii Test, Muzeum Mirawoj Pogrebalnoj Kultury w Nowosybirsku i Muzeum Nonkonformizmu w Sankt Petersburgu (Rosja), Muzeum Narodowym w Mińsku na Białorusi, Muzeum Książki w Łodzi, a także w krajowych i zagranicznych kolekcjach prywatnych.
 

 

 

TU I TERAZ. Marzanna Morozewicz

 

 

czas trwania: 7 kwietnia-7 maja  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kuratorka: Katarzyna Hryszko

 

 

 

o wystawie:

Od pierwszej wystawy Marzanny Morozewicz w Galerii Białej w Lublinie w 1996 roku minęło już sporo czasu oraz zaszło wiele zmian, również i w jej twórczości. Generalnie można powiedzieć, że pierwsze obrazy artystki były abstrakcyjne i zawierały w sobie geometryczne formy w powiązaniu z malarskim gestem. Miały one jakieś cechy, nazwijmy to kontemplacyjne czy medytacyjne – nie są to jednak stwierdzenia „ostre” i dokładnie opisujące istotę tych wczesnych cykli obrazów. Z mojej perspektywy było to malarstwo wynikające jak gdyby z procesu studiów akademickich, co oczywiście nie podważa jego jakości, ale dopiero przełamanie tej konwencji wniosło to „coś”, co definiuje sztukę Marzanny Morozewicz.

(...)

Kolejny obszar twórczości Morozewicz, który ukształtował się w międzyczasie, to różnego rodzaju obiekty haftowane oraz prace zawierające w sobie jakieś materialne przedmioty, odnoszące się do sfery prywatnej czy rodzinnej. Tak więc znów okazuje się, że to, co jest nam najbardziej bliskie i przeradza się w jakieś artystyczne formy, nie łatwo i nie w sposób oczywisty staje się sztuką. (...) A dobitnie o tym zaświadcza opowieść Morozewicz o żydowskim kołnierzu: „Porządkowaliśmy taty rzeczy, mówi artystka. Była wśród nich pelisa, taki płaszczyk o przedwojennym kroju, podbity futerkiem z kołnierzem z wydry. Niezwykle archaiczna rzecz, ale ojciec nosił ją odkąd pamiętam”. Futro owo pochodziło z żydowskiego getta w Białymstoku i babcia artystki otrzymała je jako zapłatę za żywność. „Postanowiłam, że tej rzeczy nie można ot tak wyrzucić. Kołnierz wyprułam i wszyłam w obraz. Futro zostało przykryte jeszcze tiulową zasłonką. Trzeba ją podnieść, żeby zobaczyć wydrę”. Prace z tego cyklu tak opisuje Michał Jachuła w ulotce towarzyszącej wystawie Widok zapożyczony w Galerii Białej z 2011 roku: „(…) zbiór prac z wykorzystaniem prawdziwych rodzinnych „skarbów” ma najbardziej poetycki charakter. Obiekty zapożyczone z historii własnego życia, a dokładniej dzieciństwa, stają się symbolami przypominającymi bliskich artystki. Użytkowe przedmioty, którym autorka zmienia znaczenie, traktowane są z namaszczeniem niczym relikwie i talizmany”.

(...)

Dystans wobec rzeczywistości oraz poczucie humoru zawarte z kolei w obiektach takich jak Tajemniczki czy Kolorowe Waginki oraz inne części ciała pozwolą Marzannie Morozewicz żyć w młodości do późnej starości, tak jak Louise Bourgeois. /Jan Gryka/

Jan Gryka, doktor habilitowany sztuki, profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, artysta sztuk wizualnych, kierownik Zakładu Intermediów i Rysunku na Wydziale Artystycznym UMCS, współtwórca i współprowadzący Galerię Biała w Lublinie.

 

o artystce:

Marzanna Morozewicz zajmuje się twórczością artystyczną w zakresie malarstwa (obrazy, obiekty malarskie), tkaniny, rysunku i fotografii. Urodzona 21 kwietnia 1965 roku w Białymstoku. W latach 1984-1989 studiowała w Instytucie Wychowania Artystycznego na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1998 roku obroniła doktorat, a w roku 2007 habilitację na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecnie pracuje na stanowisku profesora w Zakładzie Edukacji Wizualnej na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku.

W swojej twórczości artystycznej Marzanna Morozewicz podkreśla motywy autobiograficzne, wątki odnoszące się do własnej cielesności oraz wskazuje na znaczenie płci w sztuce: opiera się na kategorii kobiecości jako doświadczenia wewnętrznego. Istotę tego doświadczenia stanowią emocje, intymny świat wewnętrzny, a także świat zewnętrzny, który odbierany jest sensualnie.

 

Autorska strona: www.mamo.art.pl

___________________________________________________________________________________________________

                                                                                                              

 

 

GÜNTER GRASS - kolekcja w drodze

 

 

czas trwania: 10-31 marca  2017

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

kuratorka: Marta Wróblewska

 

 

 

 

 
Gdańska Galeria Güntera Grassa jest domem jednej z największych na świecie kolekcji 141 dzieł zmarłego w 2015 roku Noblisty. Grass – urodzony w 1927 roku w Wolnym Mieście Gdańsku, a od 1993 roku Honorowy Obywatel Miasta Gdańska, przez całe życie chętnie powracał do rodzinnego miasta nad Bałtykiem, tak w swoich podróżach, jak i w twórczości literackiej oraz plastycznej. Jako autor Trylogii gdańskiej, Grass doczekał się sławy na całym świecie jako pisarz. Nie każdy jednak zdaje sobie sprawę, że laureat literackiej Nagrody Nobla z 1999 roku otrzymał gruntowne akademickie wykształcenie artystyczne na wyższych uczelniach w Düsseldorfie (gdzie studiował m.in. obok Josepha Beuysa) i w Berlinie, gdzie w późniejszych latach został rektorem.
 
Twórczość plastyczna Grassa jest w nierozerwalny sposób związana z jego pisarstwem. Jego grafiki, rysunki i rzeźby nie są bynajmniej ilustracjami literatury sensu stricte. Stanowią raczej pewnego rodzaju obrazowe dopełnienie treści, wizualizację motywów, metafor, pojęć, które Grass opisuje szczegółowo w swoich książkach. Portretowane postacie, zwierzęta, przedmioty, pejzaże przeważnie nie są tym, czym na pierwszy rzut oka się wydają. Jednocześnie stanowią pewien zamknięty zbiór definiujący Grassowski mikrokosmos pojęć
i idei. To znaki szyfrujące przekaz autora czynnie i żywo zaangażowanego w sprawy świata, licznych społeczności i ich małych ojczyzn. Dając głos i przyoblekając w obraz owo repertorium symboli, wypowiada się Grass polifonicznie na tematy zarówno drobne i uniwersalne, dotykające zarówno wielkich narodów, jak i pojedynczych ludzi.
 
Wystawa prezentuje wybrane prace graficzne i rzeźbiarskie z gdańskiej kolekcji prac Güntera Grassa znajdującej się w Gdańskiej Galerii Güntera Grassa w 90-tą rocznicę urodzin Artysty.
 
Wystawie towarzyszy katalog wszystkich prac Autora znajdujących się w kolekcji.  
 
Wystawa „Günter Grass – kolekcja gdańska w drodze” jest organizowana w partnerstwie z:
Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie (11 stycznia – 5 lutego 2017)
Galerią im. Sleńdzińskich w Białymstoku (10-31 marca 2017)
Muzeum Romantyzmu w Opinogórze (30 czerwca – 31 lipca 2017)
Muzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu (8 sierpnia – 17 września 2017)
Domem Norymberskim w Krakowie i Festiwalem Conrada (24 października – 17 grudnia 2017)
 

czas trwania: 4 września-4 października 2015

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

koordynatorka: Monika Samse

czas trwania: 4 września-4 października 2015

miejsce: Galeria im. Sleńdzińskich, ul. Legionowa 2

koordynatorka: Monika Samse