Archiwum wystaw
Lustro i odbicie od wieków pozostają jednymi z najbardziej sugestywnych metafor poznania, iluzji i autorefleksji. Powierzchnia odbijająca nie tylko zwraca obraz świata, ale także go przekształca, multiplikuje i poddaje interpretacji.
Jest to pierwsza indywidualna wystawa artysty w Polsce obejmująca około stu rysunków wykonanych grafitem, akwarelą i kredkami. Po raz pierwszy w twórczości Rojasa zostanie zaprezentowany wielkoformatowy rysunek, który przekształca intymną skalę notatnika w doświadczenie zbiorowe.
"Chlorofil i krew" jest cyklem obrazów inspirowanych podlaską tkaniną dwuosnowową.
Ekspozycja jest efektem autorskiego projektu artystycznego zatytułowanego „Ogród Dzieci”, będącego wielowymiarową refleksją nad czasem i przestrzenią, porządkiem i nieporządkiem.
„0 / KATSUBA” to projekt białorusko-polskiej artystki Tashy Katsuby pod kuratelą Sergeya Shabohina.
Wystawa bada, jak forma zyskuje sprawczość, a archiwum staje się sceną.
Centralnym punktem ekspozycji jest pięć kostiumów i jedna mozaika, unieruchomionych między szklanymi płaszczyznami. Odczytywane jako „skóry”, zapisują na sobie emocje i doświadczenia: strach, solidarność, miłość, migracyjne zmęczenie.
W tym roku przypada setna rocznica urodzin Mikołaja Wołkowyckiego. Z tej okazji Muzeum Podlaskie i Galeria im. Sleńdzińskich wspólnie prezentują jego twórczość, przypominając postać artysty i organizatora życia wystawienniczego.
Maria Tołwińska – jak wiele innych artystek i artystów – opuściła swoje miejsce dorastania, aby studiować i dalej żyć oraz tworzyć w większym mieście. A jednak Białystok, w którym się wychowała, wciąż jest tematem jej prac.
Dorota Borowa tworzy instalacje site-specific, które interweniują w przestrzeń, a jednocześnie z nią harmonizują – zbudowane z wielkoformatowych prac na papierze, przedłużanych rysunkiem węglem bezpośrednio na ścianach. Wystawa przedłużona do 29.06.2025.
Marco Angelini to włoski artysta i socjolog, który w swoich pracach bada złożone interakcje między człowiekiem a naturą i ich relacji z miastem. Szczególne miejsce na jego podróżniczej mapie zajmuje Podlasie – region będący nieustającym źródłem inspiracji.
Sztuka Ernesta Borowskiego to praktyki kwestionowania dogmatów, rozszczelniania rzeczywistości, naruszania zastanego porządku świata opartego na dychotomii kultura–natura, w którym człowiek zajmuje centralne miejsce.
Autor, obecny mieszkaniec Białegostoku, powraca wspomnieniami do swojego jego rodzinnego miasta Grodna. W plastyczny sposób analizuje swoją przeszłość, którą łączy ze współczesnością, koncentrując się na architektonicznych kompozycjach. Symbolikę obecną w jego grafikach zawierających detale architektoniczne, fragmenty dekoracji ściennych, rysunki kluczy oraz abstrakcyjne elementy – Filipowicz interpretuje jako nośniki pamięci.
Wystawa „Na krawędzi" to próba znalezienia równowagi pomiędzy skrajnymi uczuciami – wzniosłości i niepokoju. Anna – architektka i malarka zarazem tworzy obrazy poprzez rozcinanie i zszywanie tkanin i płócien.
Solowa wystawa Martyny Modzelewskiej, pochodzącej z Grajewa artystki multimedialnej, rozgrywa się w trzech witrynach galerii. Artystka, inspirując się fotografiami z rodzinnych albumów oraz historiami, symbolami i wspomnieniami, tworzy w nich własną mitologię. Składają się na nią rzeźby, obiekty znalezione i kompozycje dekoracyjne oraz kostiumy odnoszące się do takich postaci, jak księżniczka, superbohater, wędkarz czy państwo młodzi.
Wystawa jest pochwałą przesadnych, kobiecych, wymykających się normom męskości gejów. Dawniej nazywano ich niewieściuchami, czyli zniewieściałymi mężczyznami. Artysta sięga po słowo i dokonuje subwersji, nadając mu nowe, pozytywne znaczenie. W duchu arkadyjskiego rokoka Bartecky zamienia wnętrze galerii w przestrzeń przeznaczoną nieskrępowanej celebracji własnego piękna i ekspresji wolnej od normatywności.
Na wystawie prezentujemy tkaniny, dywany i malarstwo Beaty Palikot-Borowskiej. Trzy techniki, które w jej twórczości przenikają się między sobą i współbrzmią rytmicznie. Linia jest początkiem. To pierwszy ślad farby położonej na płótnie, to nić przędzy, która w miarę tkania staje się zwartym elementem dywanu. Artystka w swojej twórczości nawiązuje do tradycyjnych technik i splotów charakterystycznych dla podlaskiej sztuki ludowej. Wielowarstwowe, uproszczone, obrazy bądź tkaniny, w ograniczonej gamie kolorystycznej są wynikiem skomplikowanych działań matematycznych ujętych w cykle prac.
Obrazy z serii „Bazar Praga”, „Kiosk Ruchu i Strachu” oraz „postWarsaw” są wynikiem obserwacji mojego najbliższego otoczenia, które znajduje się w rejonie ulic starej Pragi. Obserwacji newralgicznych miejscówek, gdzie krzyżuje się handel, interesy i luksus „inaczej”.
„Temat rzeka” poświęcony jest jednemu z miejsc, a konkretnie Narwi przepływającej obok wiejskiego domu artysty w Surażu. To właśnie do tej rzeki Zbigniew Świdziński wchodzi raz po raz w różnych okolicznościach, z coraz to innymi emocjami.